Latest Video
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 : είκοσι και πλέον χρόνια περίμενε το Ελληνικό κοινό για να δει αυτό το συγκρότημα και τελικά, όπως αποδείχτηκε όχι άδικα. Οι Fields Of The Nephilim, μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες ανάμεσα στους ανά τον κόσμο γότθους – και όχι μόνο- αποφάσισαν να μας τιμήσουν επιτέλους με την παρουσία τους και να παίξουν πάνω σε ελληνικό stage, με μια χρονική καθυστέρηση που τελικά μοιάζει με δικαίωση…
Η ανακοίνωση του εν λόγω live έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία και μόνο όταν είδαμε τον θρυλικό McCoy πάνω στη σκηνή, η καρδιά μας πήγε στη θέση της μια και η κυκλοθυμική προσωπικότητά του, ήταν αιτία να ακυρώσει ζωντανές εμφανίσεις στο παρελθόν και γενικώς να μην εμφανίζεται πολύ συχνά επί σκηνής…
Η προσέλευση του κόσμου ήταν ικανοποιητική και η συναυλία ξεκίνησε με τους δικούς μας Opened
Paradise. Τη συγκεκριμένη μπάντα είχα τη χαρά να την παρακολουθήσω σε πολλές ζωντανές εμφανίσεις, στο Gagarin αρχικά, παρέα με τους Garden Of Delight, στο Underworld Club καθώς επίσης και στο Open Air όταν έπαιξαν μαζί με τους Type O Negative, Rotting Christ και Paradise Lost. Από την αρχή μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση αλλά δυστυχώς, η συγκεκριμένη εμφάνιση μαζί με τους Fields Of The Nephilim δεν αποτελεί την πιο αγαπημένη μου εμφάνισή τους. Ίσως το αίσθημα της προσμονής για τους Fields Of The Nephilim, ίσως το γεγονός ότι δεν είχαν και τόσο καλό ήχο, να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο ότι οι Opened Paradise δεν κατάφεραν να με ξεσηκώσουν την Παρασκευή. Αυτό που πάντα όμως μου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις κάθε φορά που βλέπω τους Opened Paradise ζωντανά είναι οι κιθάρες του Μπάμπη τον οποίο έχω παρακολουθήσει ζωντανά και με τους Elysium και που έχει κατά την προσωπική μου γνώμη, εξαιρετικό ταλέντο και με τα χρόνια γίνεται όλο και καλύτερος.
Οι Fields Of The Nephilim, βγήκαν στη σκηνή, για να αποσυρθούν σχεδόν αμέσως χαρίζοντας μας μια μικρή στιγμή τρόμου που οφειλόταν μάλλον σε κάποιο πρόβλημα με τον ήχο και τελικά, μετά από μια ασήμαντη καθυστέρηση, είδαμε τον McCoy να εμφανίζεται επί σκηνής γυρίζοντάς μας είκοσι χρόνια πίσω. Μερικοί καλλιτέχνες δεν χρειάζεται να μιλάνε με λόγια με το κοινό τους. Είναι απλά χαρισματικές παρουσίες που λάμπουν πάνω στη σκηνή χωρίς να χρειάζεται να καταβάλλουν ιδιαίτερο κόπο. Ο Carl McCoy είναι ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες. Είσαι απλά στριμωγμένος πάνω στην μπάρα, η μουσική αρχίζει, ο McCoy σε κοιτάζει με τα περίεργα μάτια του και απλά σε υπνωτίζει. Έτσι απλά, χωρίς φιοριτούρες και κολπάκια, χωρίς δραματικές εξάρσεις και θεατρινισμούς. Μοναχική φιγούρα χαμένη σε ένα άλλο κόσμο, ονειρικό, έκανε το δικό του ταξίδι, παίρνοντας μας μαζί, χωρίς καν να μας έχει υποβάλλει πρόσκληση.
Ο φόβος ότι θα παρακολουθήσω μια μπάντα, που μετά από είκοσι δύο χρόνια σκηνικής παρουσίας, θα φάνταζε γερασμένη και ίσως λίγο μπαγιάτικη… διασκεδάστηκε με τον πιο όμορφο τρόπο, γιατί ναι μεν μπορεί να μην παρακολουθήσαμε τους Fields Of The Nephilim με την αρχική τους σύνθεση, αλλά η περσόνα του McCoy επί σκηνής, παραμένει αδιάβλητη και αναλλοίωτη με τα χρόνια. "Σα να μην πέρασε μια μέρα..." όπως χαρακτηριστικά του φώναξε κάποιος από το κοινό...
Είναι περιττό να περιγραφούν οι αντιδράσεις του κόσμου, τουλάχιστον αυτών που ήταν μπροστά στη μπάρα. Στο pit κυριάρχησε το κέφι και το τραγούδι και κάποιος από το κοινό τελικά μεταφέρθηκε έξω μισολυπόθυμος…
Δυστυχώς το set list –10 τραγούδια μόνο- φάνταζε πολύ λίγο ύστερα από τα τόσα χρόνια προσμονής, παρ’όλα αυτά όμως, ίσως αυτή να είναι και η μαγεία… Να φεύγεις από ένα live με το αίσθημα του ανικανοποίητου, με το αίσθημα ότι θα ήθελες κι άλλο…
Ένα και μόνο encore, που απαιτήθηκε με ενθουσιασμό και μια «σεμνή» αποχώρηση, έκλεισαν ένα λογαριασμό που είχε παραμείνει ανοιχτός για μια εικοσαετία, υπενθυμίζοντάς μας πως μερικές μπάντες δεν έχουν χαρακτηρισθεί τυχαία ως «ιστορικές».
Το set list της Παρασκευής
Shroud
Straight to the light
Moonchild
Penetration
Dawn Razor
Requiem
Xiberia
Last Exit
Psychonaut
___________
Wail Of Sumer
And There Will Your Heart Be Also
Add this page to your favorite Social Bookmarking websites
